“Eerst helpen, dan bidden.” Dat motto verdween niet met het vertrek van de zusters. 

Aan de Waterstraat in Roosendaal staat het voormalige moederhuis van de Franciscanessen van Charitas, gebouwd in 1965 als een modern en functioneel kloostergebouw in de tuin van hun oude huis. De architectuur weerspiegelt de eenvoud van de zusters, die hier decennialang woonden en werkten in dienst van toewijding, zorg en gemeenschapszin. Geïnspireerd door het motto dat hun spiritualiteit kernachtig samenvatte: eerst helpen, dan bidden. Tot 2016 was het gebouw in gebruik. Daarna kwam het leeg te staan en drong de vraag zich op wat te doen met een complex van deze omvang, beladen met zo’n geschiedenis, maar zonder duidelijke opvolger. 

 

Een congregatie met een lang geheugen 

De congregatie Charitasn vond haar oorsprong in 1834 en vestigde zich in 1905 in Roosendaal, aan de Kalsdonksestraat. In 1926 begonnen de zusters een missie in Palembang (Indonesië), die uitgroeide tot een bloeiende dochtercongregatie met roepingen tot op de dag van vandaag. Daarmee werd het moederhuis in Roosendaal niet alleen een plek van gebed en zorg, maar ook een bron van internationale verbondenheid.  

​

Na het vertrek van de zusters bestemde bisschop Liesen de plek met de levensfilosofie tot religieus erfgoed, met de opdracht het klooster her te bestemmen in de geest van Charitas. Vanuit die gedachte is Viertien ontstaan: een nieuw woonconcept waarin zorg en gemeenschap opnieuw centraal staan. De naam Viertien verwijst naar 4 oktober (4-10), de feestdag van Franciscus van Assisi. 

​

Viertien staat daarmee in een 120 jaar lange levende traditie: een plek waar het charisma van Charitas opnieuw gestalte krijgt, in samenwerking met de Indonesische zusters van Charitas, die uiteindelijk ook hun intrek zullen nemen in het complex. 

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​​​​

​

​

​

​

Wat Viertien is 

Viertien richt zich op mensen die nog te vitaal zijn voor een intramurale setting, maar merken dat volledig zelfstandig wonen niet meer helemaal past. Zij zijn gebaat bij de nabijheid van ondersteuning. Formele zorg is aanwezig waar nodig, terwijl ontmoeting en onderlinge betrokkenheid vanzelfsprekende onderdelen vormen van het dagelijks leven. 

​

Het concept rust op vier pijlers. Bewoners wonen zelfstandig, maar kiezen bewust voor een leven in gemeenschap (co-housing). Er is ruimte voor ondernemerschap, maatschappelijke initiatieven en vrijwilligerswerk (co-working). Bewoners kijken naar elkaar om, waarbij professionele zorg wordt aangevuld (co-caring). Daarnaast vormen ontmoeting, ontspanning en zingeving een onmisbaar onderdeel van het dagelijks leven (co-recreation). 

​

​​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​​​

​​​​​​​​

​

​

De ontwikkeling 

De ontwikkeling wordt gefaseerd gerealiseerd en bestaat uit vier gebouwen. Gebouw C, Letitia, is het eerste woongebouw en verwelkomt in mei 2026 de eerste bewoners. Daarna volgen de gebouwen A en B, waarmee het totaal uitkomt op 150 woonzorgappartementen. Op de begane grond van gebouw A komt een zorghotel, bedoeld voor mensen die na een ziekenhuisopname nog niet naar huis kunnen of tijdelijk zorg nodig hebben zonder hun eigen netwerk te verliezen. 

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

Het bestaande kloostercomplex blijft het hart van de ontwikkeling. De grote kapel wordt ingericht als ontmoetingsplek met een gezamenlijke eetzaal en keuken. De kleine kapel blijft wat zij altijd was: een plek voor stilte en bezinning, waar de belangrijke historische elementen behouden zijn gebleven, waaronder de klokkentoren en delen van de kloostergang. De kloostertuin van 3,8 hectare, met moestuin, fruittuin en pluktuin, wordt toegankelijk voor bewoners en bezoekers. Ook de Lourdesgrot in de kloostertuin, die een lange tijd onbereikbaar was, wordt opnieuw toegankelijk gemaakt. 

​

Wat hier wordt gerealiseerd, is geen standaard herontwikkeling, maar een eigentijds vervolg van een plek die altijd in dienst heeft gestaan van zorg en gemeenschap. De oorspronkelijke missie van de Franciscanessen van Charitas, zorg dragen voor de ander, verdwijnt niet met het vertrek van de zusters, maar krijgt in deze ontwikkeling een toekomstbestendige voortzetting. 

​

Wat in Roosendaal ontstaat, laat zien hoe een locatie met een rijke religieuze en historische achtergrond opnieuw betekenis kan krijgen: met respect voor het verleden en overtuiging richting de toekomst. 

​​

​​

​​​​​​​​